Search
środa 14 Listopad 2018
  • :
  • :

Urządzenia kontrolujące

Urządzenia te wprowadza się tylko w przypadkach istotnej potrzeby i wtedy montuje się w obrębie zasobnika. Zadaniem ich jest nadawanie właściwego położenia półwyrobom, które wskutek wadliwego zadziałania urządzenia orientującego przedostały się do zasobnika, lub też usuwanie na zewnątrz takich części. W tym ostatnim przypadku wykrycie takiego półwyrobu lub ciała obcego może być połączone z zatrzymaniem obrabiarki, przy czym powinno to być skorelowane z cyklem roboczym obrabiarki. Odpowiednio do sposobu pracy można wyróżnić dwie grupy urządzeń kontrolujących. Oddzielacze mają za zadanie oddzielenie pojedynczych sztuk ew. określonych partii z potoku półwyrobów płynących z zasobnika i przekazanie ich do podajnika ew. organów chwytających obrabiarki. Zespół ten może być łączony z podajnikiem, albo nawet być całkowicie zbędny. Zależy to w każdym konkretnym przypadku od kształtów i wymiarów półwyrobu, konstrukcji zasobnika i konstrukcji obrabiarki, obsługiwanej przez dany mechanizm. Oddzielacze, konstruowane jako samodzielne mechanizmy, mogą być prostego lub podwójnego działania. Oddzielacze podwójnego działania są stosowane do części, które ze względu na swój kształt mogą zaklinowywać się oraz przy wymuszonym przepływie części. Oddzielacz w pierwszej fazie odcina jedną część od ogólnego potoku, a w drugiej wydaje ją do podajnika. Zasilacze mają za zadanie przeniesienie części obrabianych ze strefy wydawania do strefy pracy narzędzia lub własnych organów transportowych obrabiarki. Konstrukcja zasilaczy zależy od konstrukcji obrabiarki, wzajemnego położenia wydanego półwyrobu i narzędzia oraz od geometrycznych kształtów, wymiarów i materiału półwyrobu. Cykl pracy zasilacza wchodzi w zakres cyklu pracy obrabiarki, a jego praca jest ściśle związana z kinematyką obrabiarki.

Według charakteru ruchu, zasilacze można podzielić na 4 grupy:

  1. o ruchu postępowo-zwrotnym (trasą punktu jest tu linia prosta),
  2. o ruchu wahadłowym (trasa — część obwodu koła),
  3. o ruchu obrotowym (trasa — obwód koła),
  4. o ruchu złożonym (trasa — zamknięty trójkąt, równoległobok lub kombinacja prostej z częściami obwodu koła).

Najczęściej jest stosowany mechaniczny lub pneumatyczny napęd zasilaczy. Możliwe są jednak rozwiązania napędu hydraulicznego lub elektromechaniczne. Zasilacze o ruchu postępowo-zwrotnym są najbardziej rozpowszechnione w podajnikach obrabiarek ogólnego przeznaczenia, pras, przyrządów pomiarowych i montażu. Konstrukcja ich jest prosta i są one łatwe do zamontowania na maszynie. Wadą ich jest niemożność stosowania większych szybkości. Zasilacze o ruchu obrotowym są mniej rozpowszechnione, są one stosowane głównie do przyrządów pomiarowych, jakkolwiek spotyka się je i przy obrabiarkach. Gniazda do półwyrobów mogą być rozmieszczone na obwodzie tarczy zasilacza lub na powierzchni czołowej . Przy tym zasilacz może spełniać wyłącznie funkcje zasilania, tj. części do obróbki s3 wyjmowane z niego. Stosowane są jednak i rozwiązania, gdzie zasilacz jest jednocześnie uchwytem. Czynności robocze są dokonywane bez wyjmowania części z zasilacza, czego przykładem może być równoczesne szlifowanie obu końców wałka. Zasilacze o ruchu złożonym można podzielić na dwie zasadnicze grupy: 1) o ruchu w jednej płaszczyźnie, bez zmiany orientacji półwyrobu i trasie najczęściej przedstawiającej prostokąt i 2) o bardzo złożonym ruchu, ze zmianą orientacji części i trasie w postaci krzywej przestrzennej.

http://websystem.pl – sklep z automatyką

Pierwsze są właściwie urządzeniami do transportu między stanowiskowego i są w szerokim zakresie stosowane do podawania półwyrobów na obrabiarki wielostanowiskowe, przyrządy pomiarowo-selekcyjne i rozkładania części przy montażu automatycznym. Bardzo ostre zarządzenia wydane w niektórych krajach w zakresie bezpieczeństwa pracy przyczyniły się do dużego rozwoju auto operatorów, obecnie nazywanych robotami. Przedstawiono przykładowo taki robot rozwiązujący kompleks zagadnień. Krążki do zasobnika są ładowane z góry, odbierane ze szczytu zasobnika, przy czym przesuw ich do góry jest dokonywany przez cylinder pneumatyczny ulokowany w podstawie, a sterowany przez czujnik magnetyczny umieszczony na wyjściu z zasobnika. Krążki są pobierane przez ramię obrotowe robota o napędzie pneumatycznym, pracujące wg cyklów pracy sterowanych sekwencyjnie. Tablica z wtyczkami jest umieszczona na podstawie robota. Ramię chwyta krążek i ruchem obrotowym przenosi go na tłocznik, po czym wraca w położenie pośrednie. Po zabraniu krążka z zasobnika, czujnik wyczuwa zmiany wysokości całego słupka krążków i uruchamia mechanizm podnoszący. Po skończeniu cyklu pracy prasy dysze powietrzne wyrzucają wytłoczkę z tłocznika do skrzynki transportowej. Odbywa się to w ten sposób, że najpierw uruchamia się dysza dolna, która podrywa wytłoczkę, następnie dysza górna, która powoduje ruch poziomy wytłoczki, tak obliczony, aby spadła ona do skrzynki. W przelocie wytłoczka przecina promień padający na komórkę fotoelektryczną i uruchamia następny cykl pracy robota i prasy.




Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *